کاهش شنوایی شغلی؛ فراتر از گوش، تهدیدی برای قلب
تیتر خبر: کاهش شنوایی شغلی؛ فراتر از گوش، تهدیدی برای قلب
گفتوگو با دکتر نگین کثیری، مجری طرح "بررسی ارتباط کاهش شنوایی شغلی و خطر بیماریهای قلبی–عروقی در شاغلین صنایع"
خبرنگار: خانم دکتر، لطفاً در ابتدا بفرمایید این طرح با چه هدفی طراحی و اجرا شد؟
دکتر نگین کثیری: کاهش شنوایی ناشی از مواجهه شغلی با نویز یکی از شایعترین بیماریهای ناشی از کار در صنایع است، اما معمولاً فقط بهعنوان یک مشکل محدود به سیستم شنوایی به آن نگاه میشود. هدف اصلی این طرح بررسی این موضوع بود که آیا کاهش شنوایی شغلی میتواند فراتر از گوش، بهعنوان یک شاخص هشداردهنده برای افزایش خطر بیماریهای قلبی–عروقی در شاغلین، بهویژه در سنین میانسالی، مطرح شود یا خیر.
خبرنگار: چه گروهی از شاغلین در این مطالعه بررسی شدند؟
دکتر کثیری: این مطالعه بر روی کارگران و کارکنان میانسال شاغل در صنایع، که در معاینات دورهای طب کار شرکت میکردند، انجام شد. تمرکز بر گروه سنی بالای ۴۰ سال بود؛ گروهی که هم در معرض مواجهه طولانیمدت با نویز قرار دارند و هم بهطور طبیعی در معرض افزایش ریسک بیماریهای قلبی–عروقی هستند.
خبرنگار: روش انجام این پژوهش به چه صورت بود؟
دکتر کثیری: این پژوهش بهصورت مقطعی و با استفاده از دادههای معاینات روتین طب کار انجام شد. ارزیابی شنوایی از طریق آزمون ادیومتری استاندارد و برآورد خطر دهساله بیماریهای قلبی–عروقی با استفاده از چارت WHO/ISH صورت گرفت. نکته مهم این است که هیچ آزمون اضافی خارج از بسته معمول معاینات شغلی به افراد تحمیل نشد.
خبرنگار: مهمترین یافتههای این طرح چه بود؟
دکتر کثیری: نتایج نشان داد که کاهش شنوایی شغلی، بهویژه افت شنوایی فرکانسهای بالا و الگوی نویز-القایی، با افزایش ریسک دهساله بیماریهای قلبی–عروقی ارتباط معنادار دارد. به بیان ساده، کارگرانی که دچار افت شنوایی شغلی بودند، در مقایسه با سایرین، در گروههای پرخطرتر از نظر قلبی–عروقی قرار میگرفتند.
خبرنگار: این یافتهها چه پیامی برای نظام سلامت شغلی دارند؟
دکتر کثیری: پیام اصلی این است که کاهش شنوایی شغلی فقط یک پیامد موضعی نیست، بلکه میتواند نشانهای از اثرات سیستمیک مواجهه مزمن با نویز باشد. بنابراین برنامههای حفاظت شنوایی باید از یک رویکرد تکبعدی خارج شوند و سلامت قلبی–عروقی نیز بهصورت همزمان در معاینات دورهای مورد توجه قرار گیرد.
خبرنگار: آیا نتایج این طرح قابلیت استفاده عملی دارند؟
دکتر کثیری: بله، یکی از نقاط قوت این پژوهش کاربردپذیری بالای آن است. نتایج طرح در معاونت بهداشت برای بازنگری برنامههای بهداشت شغلی، ادغام پایش شنوایی و ارزیابی ریسک قلبی–عروقی، و همچنین تصمیمسازی مدیریتی برای اولویتبندی مداخلات پیشگیرانه در صنایع پرسر و صدا مورد استفاده قرار گرفته است.
خبرنگار: این طرح چه کمکی به آموزش و توانمندسازی نیروی انسانی سلامت کار میکند؟
دکتر کثیری: یافتههای این مطالعه در تدوین محتوای آموزشی برای پزشکان طب کار و کارشناسان بهداشت حرفهای بهکار گرفته شده و نگاه آنها را نسبت به پیامدهای غیرشنوایی مواجهه با نویز گسترش داده است. این موضوع میتواند به تشخیص زودهنگام افراد پرخطر و مداخلات مؤثرتر منجر شود.
خبرنگار: آیا میتوان این مدل را در سطح ملی نیز اجرا کرد؟
دکتر کثیری: قطعاً. از آنجا که این طرح بر دادههای معاینات روتین طب کار استوار است، چارچوب آن بهراحتی قابل تعمیم به سایر دانشگاههای علوم پزشکی و حتی برنامههای ملی سلامت شغلی است و میتواند بهعنوان یک الگوی کمهزینه و مبتنی بر شواهد مورد استفاده قرار گیرد.
خبرنگار: در پایان اگر نکتهای باقی مانده، بفرمایید.
دکتر کثیری: امیدوارم نتایج این پژوهش باعث شود سیاستگذاران و مدیران سلامت کار، نویز شغلی را نهتنها بهعنوان عامل کاهش شنوایی، بلکه بهعنوان یک عامل خطر مهم برای سلامت عمومی و قلبی–عروقی شاغلین در نظر بگیرند. پیشگیری مؤثر از مواجهه با نویز، در واقع سرمایهگذاری برای سلامت بلندمدت نیروی کار کشور است.
کامنت